Nabigatze-menua pasa eta edukietara joan
Esne gaingabetuaren eta erdigaingabetuaren eskaintzaz gain bada, aspaldi honetatik, elikagai honen beste zenbait barietateren eskaintza; izan ere, barietateok pixkanaka beren merkatu kuota emendatzen joan dira. Esne aberastuak (kaltzioz, omega-3z, bitaminaz) edo aldatuak dira eta, propietate elikagarri interesgarriak badituzte ere, ez dira neurriz gain baloratu behar.
Elikagai gabeziaren arriskua, elikaduran jatorria duten alergiak, zenbait patologia edo elikagairen baten aparteko laguntza beharrezkoa deneko egoerak salbuetsita, esne horiek ez dira inondik inora ezinbestekoak dietan; berau osasungarri eta askotarikoa bada, geure gorputzak behar dituen substantzia guztiez hornituko baikaitu.
Esandakoa gorabehera, ez dago soberan produktu horien ezaugarriak hobeto ezagutzea.
Haietan behi-esnearen berezko gantza, batez ere saturatua denez, eta kolesterolaren ordez monoinsaturatu edo poliinsaturatu motako gantzak sartzen dira, hala nola gantz-azido oleikoa eta omega-3a. Esne mota hau maiz kontsumitzeak organismoa aipatutako azidoez hornitzen laguntzen du, horregatik iturri dietetiko interesgarri bat izan daiteke, batez ere arrainagatiko alergia dutenentzat edo eskuarki arrain urdinik, fruitu lehorrik edo oliba landare-oliorik eta hazirik - gantz-azido insaturatuetan aberatsak diren janariak- jaten ez dutenentzat. Gantz insaturatuak gaixotasun kardiobaskularren arrisku txikiagoarekin lotzen dira.
Edozein esne motatatik ateratzen dira, mineralak edo bitaminak edo bestelako elikagaiak erantsiz. Komunitatearen arauen arabera, elikagai batez "aberastu" gisa merkaturatutako esneak, populazio arruntarentzat gomendatzen den elikagai horren eguneroko ingestioaren %15, gutxienez, eduki behar du 100 mililitrotan. Adibidez: 20 eta 40 urte bitarteko heldu batentzat gomendatutako kaltzio ingestioa (GI) 800-1.000 miligramokoa da eguneko. GI horren %15, 120-150 miligramo dira.
Zuntz-hornitze garbia ez da kuantitatiboki esanguratsua, litroko gramo bat besterik ez, baina haren ehundura nabarmendu behar da, esne gaingabetu edo oso baten antzekoa baita, eta horrek haren palatabilitatea eta tolerantzia hobetzen ditu beste esne gaingabetu batzuen aldean. Interesgarria da argaltze-erregimenetan, edo gantz gutxiko dietak behar dituzten pertsonengan, esne gaingabetu tradizionala gustatzen ez bazaie.
Laktosarako -esnearen berezko azukrea- intolerantzia duten pertsonentzat gomendagarria. Esneari laktasa -entzima bat- gehitzen zaio, glukosan eta galaktosan -laktosaren oinarrizko osagarriak- haustura eragiten baitu. Horregatik haren zaporea eztiagoa eta esne tradizionalarenaren desberdina da.
Nola haurtzaroan hala haurdunaldian, bi etapa fisiologikootan, energia eta elikagaien beharra emendatzen da bizitzako beste uneetako aldean. Dieta orekatu batek elikagai-behar horiek guztiak ia erabat asetzeko balio du. Amaren kasuan burdinaz eta azido folikoz osagarritzea sistematikoa da, izan ere, haurdunaldian elikagai horien eskasia-arriskua dagoela, haien gabeziak bai amari bai jaioko den haurtxoari ondorio larriak baitakarzkie. Beraz, ez dago esneki mota hau hartzeko benetako beharrik. Profesional aditu baten gainbegiraketapean baino ezin da janari aberastuak kontsumitzera aholkatu.
Gaur egun merkatuan eskura daitekeen erregina-jeledun esnea erdigaingabetua eta A eta D bitaminetan aberastua da. %1 ezti eta 34 miligramo erregina-jele liofilizatu dauzka 100 mililitroko. Osagarri dietetiko hori nabarmentzekoa da bere aberastasunagatik: C, E,A, B taldeko (B1, B2, B6, azido foliko) bitaminetan, mineraletan (fosforoa, burdina, kaltzioa, kobrea, selenioa), gantz-azido ezarrietan eta aminoazidoetan. Eragin bizigarri, bizkorgarri eta nerbio-sistemaren berrorekatzailea du, zirkulazioa hobetu eta digestio-arazoak erregularizatzen laguntzen du. Halaber, eragin antimikrobiarra du eta, beraz, gure sistema inmunologikoaren mesedegarri da.
Bizi-filosofia edo osasun arrazoiak direla-eta esnea hartzen ez denean, esnekiak hartzea bestelako janariz ordeztu behar da, kaltzio asimilaerraza duten janariez, alegia. Haietako bat soja-irabiaki gero eta ezagunagoa da. Ateratzen deneko egoskariak, sojak hain zuzen, propietate elikagarri interesgarriak ditu. Soja-irabiakia likido zurixka eta zaporegabe samarra da, eta zenbait gaixotasunetan eta dieta begetarianoan esnearen alternatiba gisa erabiltzen da. Behi-esnearen aldean ez du laktosarik, kaseinarik (esnearen berezko proteina), B12 bitaminarik, gantz saturaturik ez kolesterolik. Kaltzio kantitate berdintsua eta sodio eta kaloria gutxiago ematen du. Gantzari dagokionez, poliinsaturatu motakoa (omega-3 eta omega-6) nagusitzen da. Soja-irabiakia kaltziotan eta A, D eta B12 bitaminetan aberastua izan ohi da, eta usain gozoak (bainila, almendra, etab.) edo fruta-zukua ere izan ditzake. Hura kontsumitzea egokitzat jotzen da behi-esnearen proteinagatiko alergia, laktosarako tolerantzia eza, asma edo bestelako arnasketa-gaitz gogorrak (esnekiek mukiak areagotu eta trinkotu egiten dituzte) sufritzen direnean eta arrisku kardiobaskularreko egoeratan. Beste alde batetik, soja fitoesrtrogeno-iturri naturala da. Fitoestrogenoak estrogeno izeneko emakumezkoen hormonen antzeko sustantziak dira, eta menopausiarekin lotutako sintomak arintzeko zeregin onuragarria dute. Halaber, erakutsi denez, soja hartzeak aldaketa kardiobaskularretarako eta hezurrak desmineralizatzeko arriskua murrizten laguntzen du.
Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du
EROSKI CONSUMERen oso serio hartzen dugu zure datuen pribatutasuna, lege oharra. © EROSKI Fundazioa