Nabigatze-menua pasa eta edukietara joan

  • Bienvenido (ES) | Ongi etorri (euskarazko bertsioa) | Benvingut (versió en català) | Benvido (versión en galego)
  • Bienvenido (ES)
  • Buletinak
    •  | Utzi  | Aukerak |
  • Aurreko portadak

EROSKI CONSUMER, el diario del consumidor

Bilatzailea

logotipo de fundación

EROSKI CONSUMEReko kanalak


Kokapen honetan zaude: Hasiera > Paperezko bertsioa > Gaurkotasuna eta aisia > Azaleko gaia

Λ

Informazio honetan agertzen diren datuak, informazioak, interpretazioak eta kalifikazioak burutu ziren momentuari soilik dagozkio eta, beraz, iraupen mugatua dute.

Kirol-instalazio publikoak: Hiriburu batzuetan, askozaz kirol-azpiegitura handiagoa bestetan baino

Gure herrian, hamar hiritarretatik lauk praktikatu ohi dute kirola. Lau horietako bik, titulartasun publikoko kirol-instalazioetara jotzen du.

  Publikoak, hau da, kirola telebistako ikuskizun huts hitsa ez dela uste duten erabiltzaile horiek bizi diren hirietako udalek, funtsez, sustatu eta gestionatuak daudelako. Ongi egiten dute, noski, horri esker forma fisikoa mantendu eta pisua nolabait kontrola dezakegulako. Bizitzari pozez aurre egiteko egoki-egokiak diren joko- eta atseden-izpiritu hori suspertzeko ez ezik, egunerokotasun iluna hautsi eta batzuetan bideratu ezinik dugun agresibitate hori askatzeko ere balio du kirolak; beste alderdi bat, aurrekoak bezain garrantzizkoa: besteekiko komunikazioa erraztu egiten du.

Igeriketa, futbola, tenisa, gimnasia, saskibaloia, pilota, atletismoa... ariketa hauetan jende askok dihardu bere aisialdian, hiri handitik irten gabe. Horrela aritzea, ordea, ez da beti erraza, horretarako behar bezalako azpiegiturarik ez baitu hiri zenbaitek.

Hezkuntza sanitarioa, hezkuntza fisikoa eta kirola sustatuko dute botere publikoek. Era berean, aisialdiaren erabilera egokia erraztuko dute gogoratzen die espainolei hogei urte bete berri dituen Konstituzioko artikuluetako batek. CONSUMER-ek, zazpi hiriburutan erabilera publikoko nolako kirol-ekipamendua dagoen aztertu du. Lehen ondorioa: inor ezin egon daiteke harro ekipamendu oso batez, hiri guztietan udal agintariek kirol-instalazioen eskaintza zabaldu behar baitute. Esate baterako, helduentzako igerileku bakarra dago 16.000 laguneko, batez beste. Edota gimnasio bakarra zazpi hiri horietako 10.000 egoliarreko. Dena den, erakunde publikoen azpiegiturak toki batzuetan dezente handiagoak dira bestetan baino. Bestela, esan dezagun, kirola egiteko unean, toki batzuetako herritarrek (Logroño eta Burgos, adibidez) beste tokietakoek (Santander, Bilbo edo Iruñea, kasu) baino erraztasun gehiago dituzte. Jakina, klub pribatuetara jotzeko aukera dugu beti ere (era guztietakoak baitaude, elitistak, herrikoiak eta tartekoak), baina azterketa honetan titulartasun publikoko kirol-azpiegiturez bakarrik arduratu gara. Txostena aiseago uler dadin, kirol-mota bakoitzean aritzeko instalazioen kopuruak, hiri bakoitzeko biztanle-kopuruen arabera adierazi ditugu. Datuak erlatiboak dira, beraz, ez guztirakoak: bistakoa denez, Bilboko 20 igerilekuek garrantzi apalagoa dute Logroñon dauden 11ek baino, Errioxako hiriburua Euskal Herriko hiria baino hiru bider txikiagoa delako. Logroño, izan ere, gimnasio eta muskulazio-gelen (Burgosek bider zortzi), kiroldegien (Bilbok bider bost), frontoien (Bilbok baino erdiak gehiago) futbol-zelaien ekipamendurik onena duen hiria da. Errioxar hiriaren pribilegiozko egoera horrela agertu dugu, ikastetxe publikoetako instalazioak ere barne sarturik, Udalak gestionaturik, jendearentzat ateak zabalik dituztelako. Burgos da igerileku, atletismo- eta tenis-pistarik gehien dituena (Iruñea eta Bilboren bi halako, ia). Gasteizek du squash-ik gehien, igerileku, gimnasio eta muskulazio-gela, frontoi eta futbol-zelaiez ere ederki horniturik baitago. Donostia eta Bilbo dira paddle-pistaren bat (gutxi) dutenak. Santander da, azkenik, igerileku gutxien dituena ez ezik, tenis-pista, gimnasio eta muskulazio-geletan txiroena. Ez du ez paddle-, ez squash-tokirik. Futbol-zelaietan, ordea, bigarren posturik onenean agertzen da.

Kirola egitea zenbat kostatzen den.

Kirol-zentro publikoek bazkideei urteko tarifa-aukera zabala eskaintzen diete, ez erreserbarik ez altarik egitea agintzen ez duten instalazioetarako ateak zabalik izan ditzaten. Badira, hala ere, inoizkako erabiltzaileentzako tarifak: udalek finkatzen dituzte udal kiroldegietako kuotak eta prezioak hainbat faktoreren arabera aldatzen dira: erabiltzailearen adina eta hiriko erroldan izenemanik dagoen ala ez, esate baterako. Hamazortzi urtetik gorako gasteiztarrek urteko ia 15.000 pezeta ordaindu behar dituzten bitartean, adin guztietako bilbotarrek ia 14.000 besterik ez dute patrikatik aterako; Donostian, 16 urtetik gorakoek 16.000 eta Santanderkoek, 1.750 soil-soilik (kopuru honek igerilekuetako ateak zabaltzen ez dizkieten arren) Logroñotarrek 11.000 pezeta urtean eta Burgoskoek, 9.600. Iruñean ez dago abonorik: instalazioak noiznahi erabil daitezke, sasoiaren hasieran eginiko erreserbak medio, okupaturik ez dauden bitartean.

Famili abonoak dira kirol egiteko beste bideetako bat: senideen kopuruaren arabera, %25etik %80ra bitarteko deskontuak egiten dira. Burgosen, berriz, txiroago dabiltza: %5etik %20ra arte doaz deskontuak. Bilboko famili tarifa 21.000 pezeta inguru kostatzen da, hots, Logroñon baino beheraxeago. Donostian, azkenik, 29.000 pezeta ordainduko du familia kirolzaleak. Ikusten denez, alde nabarmenak daude, batetik bestera.

Beste aldetik, hiri horietako kirol-instalaziorik nagusienetako hogeita hamarren batera bisita egin ondoren, gehientsuek hainbat kirol ikasteko ikastaroak eskaintzen dituztela egiaztatu dugu, hiri batetik bestera zerrendak oso desberdinak diren arren. Bisitatu ditugun zentro guztietan botikina zegoen eta askotxok (Donostia eta Gasteizko denek) ederki hornituriko medikuntza-gela dute. Era berean, ikuskatu ditugun kirol-zentro guztietako aldageletan takillak zeuden (Logroñon, ordea, bisitatu ditugun lauetatik bakar batean), mantentze-egoera onean eta garbi. Azkenik, hainbat arazo xumerekin bada ere (mini-basketeko pista batean harriak eta aldagela askotxotan lur labaingarriak, besteak beste), erabiltzailearentzat arriskutsu izan daitekeen elementurik ez dute instalaziook.

Bisitatu ditugun instalazio gehienetara sartzeko, gurpil-aulkientzako egokituriko irispideak dituzte ezinduek, baina hirutatik batean, kirol-guneetara iristeko arrapalarik batere ez dago edo behar baino gutxiago daude. Donostian izan ezik, hiri guztietan (CONSUMERek bisitatu dituenez ari gara) zentroren batek ez zuen ezinduentzat egokituriko garbigelarik.

Orrialde-zenbaketa



Ekintza honek Bizkaiko Foru Aldundiaren Kultura Sailaren laguntza jaso du

Beste zerbitzu batzuk


Bilatu

Copyright-i buruzko informazioa eta lege-oharra

Visita nuestro canal Eroski Consumer TV

 EROSKI CONSUMERen oso serio hartzen dugu zure datuen pribatutasuna, lege oharra. © EROSKI Fundazioa

EROSKI Fundazioa

Validaciones de esta página

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación del W3C indicando que este documento es XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto